Το έγκαυμα είναι η καταστροφή κάποιων ή όλων των στοιβάδων του δέρματος από την επίδραση εξωτερικών αιτίων που χαρακτηρίζονται από υψηλή θερμοκρασία (φωτιά, καυτό νερό, καυτός αέρας, πηγές εκπομπής θερμότητας) ή καυστική δράση (χημικά προϊόντα κ.λ.π).

Αποτελεί, στην οξεία του φάση, μία πολυσυστηματική νόσο που επηρεάζει συνολικά τον οργανισμό (νεφρική, ηπατική, αναπνευστική λειτουργία) και ανάλογα με την βαρύτητα του, μπορεί να προκαλέσει ακόμα και τον θάνατο του εγκαυματία ασθενούς.


Η πλαστική χειρουργική ασχολείται τόσο με την αντιμετώπιση της οξείας φάσης του εγκαύματος όσο και με την αποκατάσταση της όψιμης φάσης με όλα τα συνοδά προβλήματα που αυτή δημιουργεί.

Τα συχνότερα προβλήματα στην όψιμη φάση είναι η χειρουργική αντιμετώπιση των δύσμορφων ουλών που προκαλούνται λόγω των μεγάλων ρικνώσεων στα σημεία του εγκαύματος. Οι ουλές αυτές μπορούν να προκαλέσουν δυσκινησία των άκρων, δυσκινησία της κεφαλής, αδυναμία μάσησης, βάδισης, λειτουργίας της άκρας χείρας κ.λ.π.

Οι επεμβάσεις μπορεί να είναι πολύπλοκες και να απαιτηθούν πολλές γιά την τελική λειτουργική έκβαση των σημείων που χειρουργούνται. Εκτός από την κλασική πλαστική χειρουργική, απαιτείται συχνά η χρήση διατατήρων ιστών (μπαλονάκια) για την ευκολότερη δημιουργία περίσσειας δέρματος.

Τόσο ο ασθενής όσο και ο γιατρός πρέπει να είναι υπομονετικοί γιατί πιθανόν να χρειαστεί μεγάλο χρονικό διάστημα συνεργασίας για την λύση των προβλημάτων.